¡Mi ma! Xa pasaron por aquí...

domingo, 29 de mayo de 2011

MANOLO “O EPISODIO”

Manolo Rodríguez Insua, alias “o Episodio”, nació un 29 de Febrero de no importa que año, en Neaño, ayuntamiento de Cabana de Bergantiños, en plena “Costa da Morte”.

Desde muy pequeño aprendió todo lo que sabía de su padre Avelino, y de sus 4 hermanos y 3 hermanas, todos mayores que él. Como casi todo el mundo en su pueblo, hacía un poco de todo, que si plantaba remolachas, toldaba un gallinero o mataba cerdos, pero en algún momento indeterminado, había pegado un par de mareas. Aquellos meses

viernes, 20 de mayo de 2011

MEAPILAS Y SANTURRONES, PÍOS Y TOCA COJ...

 Yo me considero católico poco practicante, aunque en su día fui monaguillo, formé parte del coro de mi parroquia, también canté con coros de otras parroquias e incluso asistí a jornadas de estudios bíblicos organizadas por mi Diócesis. Pero no comparto ciertas formas de pensar que se asocian, normalmente, con la clase de gente que suele asistir a misa de diario o a la misa dominical, es decir, con gente creyente y practicante. A pesar de esto, puedo decir que tengo amigos curas, con los que me encanta charlar sobre ciertos temas un tanto escabrosos para el que no sabe.

¿Por qué gran parte de la gente que predica transigencia y se llena la boca con el “hay que compartir con el que no tiene” luego se cubre de joyas y pieles, compra coches de 50.000 € para ir a por el pan y es la más intransigente y huraña de nuestra sociedad?. 

No lo sé, jamás llegué a esos límites tan extremos de intolerancia, pero es algo frecuente encontrarse con católicos practicantes excesivamente beatos, de aquí en adelante “capillitas” (humor, que nadie se me ofenda), que resultan ser auténticos demonios rebosantes de maldad e inquina por todos los poros de su piel.

Me explico: Cuando uno lee la biblia (aunque habrá muchos de vosotros que en la vida hayáis abierto una) se da cuenta de que Jesús tenía una ideología que hoy denominaríamos comunista. Esta peculiaridad choca con la ideología religiosa intransigente, conservadora y déspota de hoy en día. Porque, que sonría el que nunca ha hecho la asociación Capillitas = ideología política conservadora. Resulta que en su día Jesucristo acogió a mendigos, prostitutas, ladrones, maleantes y demás gente de mal vivir (recordemos que San Pedro le rebanó la oreja a un soldado romano con un cuchillo que siempre llevaba encima), pero sin embargo a los cristianos de hoy día los encontramos manifestándose en contra de los matrimonios entre homosexuales (a la unión eclesiástica hombre-mujer se denomina Santo Matrimonio), en contra de la píldora abortiva, en contra de la nueva ley del aborto, en contra de que los militares ya no puedan rendirle honores a la procesión de las fiestas del pueblo, o agrediendo verbalmente a las prostitutas que forzadas por sus proxenetas, se prostituyen donde les es posible.

Mis conclusiones son siempre las mismas, ¿Qué es lo más correcto?:
a) ¿no usar métodos anticonceptivos y tener 5 hijos cobrando un sueldo de 590 €, viviendo de alquiler, sin poder mantenerlos y pedir ayuda a Cáritas Parroquial?
b) ¿o que Cáritas Parroquial imparta charlas de cómo usar los métodos anticonceptivos y así prevenir que las familias que no pueden mantener más de un hijo no lo tengan?  
Yo lo tengo claro, la correcta es la B. En este caso en concreto, valdría cambiar hijos por VIH.
Resulta que para adoptar un bebé se debe tener un entorno familiar “adecuado”. La definición de “adecuado” no siempre es la más adecuada, valga la redundancia. Se deben tener unos ingresos mínimos un tanto altos, dependiendo de la profesión se es o no apto para la adopción y mucho menos para las acogidas, y todo esto, ¿ para qué? ¿Para que luego la pareja de drogadictos de tu barrio se froten la una con el otro, tengan un bebé que va a nacer con un síndrome de abstinencia brutal (cuando no con malformaciones o muerto), al cual posiblemente lo termine criando su abuela, o lo que es peor, lo vendan por un pico o lo abandonen en un contenedor o en la puerta del hospital o la iglesia, y nadie, ninguno de esos "capillitas", hagan nada para evitarlo? ¿Qué es peor?:

a) ¿Una niña de 15 o 16 años embarazada tras practicar sexo sin precauciones con un niño de su misma edad, seguramente el "malote" de clase, por no tomar la píldora del día después o la píldora abortiva?

b) ¿ o que la tome, se quite un peso de encima, aprenda del susto y del error para no volver a cometerlo en el futuro y pueda continuar con su vida de adolescente?.

La peor de las situaciones, aquí y en Pernambuco, la A.  

¿Qué es peor?:

a) ¿No poder puentear la decisión tomada por los padres, que presionan, manipulan, fuerzan u obligan a su hija adolescente a traer un niño al mundo?

b) ¿ o que esa niña pueda decidir por si misma si tiene o no ese niño que surgió de una borrachera durante la excursión de fin de curso de 4º de ESO?

Otra vez, la peor de las situaciones, desde mi punto de vista, es la A, obligar a una menor de edad, a ser madre en contra de su voluntad.

Y esta es “dificililla” por ser a la que menos bombo se le dio en los medios, ¿qué es lo correcto?:

a) ¿La verdadera simbología que tiene una procesión para un católico practicante, sea del santo que sea, se desarrolle esta como se desarrolle  y vaya quien vaya a la misma?

b) ¿o lo "bonita" que queda la procesión si vienen a presentar armas y rendir honores militares los miembros de la XVIII Bandera de la Legión "Jaramillo de Recóndora”? (a los cuales tildamos de fachas el resto del año, y entre los cuales hay musulmanes que ni siquiera entienden el por qué de dicha procesión)".

De nuevo, para mi está verdaderamente claro, la A es la correcta.

Y es que, ¿existe mayor falsedad que obrar mal y con maldad todo el año, para luego, cuando llegan las fiestas más señaladas como Navidad, Semana Santa, Corpus Cristi, las Fiestas Patronales o el Año Santo de turno, darse palmadas en el pecho diciendo que nadie siente como ellos la Fe?; ¿Diciendo que solo ellos son devotos de verdad?; ¿Jurando (la mayoría de las veces, en falso) que jamás renunciarán a sus creencias?; ¿haciendo proyectos de vida cuando se casan que luego no cumplen o lo hacen solo parcialmente?; ¿haciendo compromisos de apadrinamiento que luego no perduran en el tiempo?; ¿gastándose dinero en viajes a Madrid para manifestarse, que podría sacar a muchas familias de la pobreza?; ¿intentando manipular la política a su gusto desde los púlpitos de las iglesias?

No, a mi modo de verlo, no se puede ser más falso. La mayor parte de la gente que “vive” la Semana Santa Sevillana, en lo que dura la misma no pisa una triste iglesia. La gran mayoría de los matrimonios casados por la iglesia, elijen la modalidad de Ceremonia Corta (20-25 minutos, también hay la larga 50-60 minutos) y no vuelven a pisar la iglesia hasta que celebran el Bautizo de sus hijos. La mayor parte de las familias que se manifestaron en Madrid, iban ataviadas con ropa de marca, con manufactura de dudoso origen. Conozco a un hombre que pasó de costalero, amenazándome por llamarle hipócrita, a convertirse al islam, volviéndose radical de esa religión para casarse con su mujer. Quien más y quien menos conoce gente que “programa” su vida de modo tan religioso que, a pesar de ser el eje en torno al cual orbita la Parroquia, meten a sus mayores en asilos porque a pesar de estar en el paro y no tener oficio conocido, no tienen tiempo para atenderlos.

En mi pueblo y en el de cualquiera que tenga un mínimo de sentido común, a esta clase de personas se les llama:

¡   H   I   P   Ó   C   R   I   T   A   S   !

¿Qué es eso tan fuerte que nos impide ver con buenos ojos cómo los demás hacen con su vida lo que les da la gana?. El refrán dice claramente “vive y deja vivir”. Hagamos con nuestra vida lo que creamos correcto y que cada uno apande con sus errores, siempre y cuando sus decisiones no nos ocasionen daños a nosotros.

martes, 17 de mayo de 2011

LOIS PEREIRO, LETRAS GALEGAS 2011

Hoxe adícaselle o día a Lois Pereiro (1958-1996). Esta biografía non é miña, claro, saqueina da páxina www.prazadasletras.org.





"Lois Pereiro nace en Monforte en 1958. Realiza estudos de tradución en Madrid, cidade á que marcharía co seu irmán Xosé Manuel con só dezasete anos. Alí mantense economicamente vertendo ao castelán filmes e series para a televisión.

Pero en Madrid vai estar vencellado, por amizade e por proxectos comúns, ao grupo que formaba con Manolo Rivas, Antón Patiño ou Xavier Seoane. Co esforzo de todos, naceron as publicacións de pulo innovador, e agora xa míticas, Loia ou Luces de Galiza.

Porén, os riscos asumidos na vida madrileña de principios dos oitenta fixeron que Lois determinase o seu regreso á Coruña, onde se manteñen os nexos con aqueles que constituían o grupo de Madrid, e, de novo aquí, vivirá fundamentalmente do xornalismo. Iso si, no eido poético participa na publicación colectiva De amor e desamor e integrarase, durante 1984 e 1985, no colectivo de mesmo nome. Este feito permite que o público comece a coñecer a súa obra e a valore con compracencia.

Gaña o Concurso Nacional de Poesía O Facho: todas as súas creacións poéticas, espalladas en antoloxías ou publicacións colectivas, reúnense en Poemas. 1981/1991, en 1992. O seu primeiro libro publicado reflicte xa unha tendencia etiquetada como punk, moi presente na súa vida. As razóns para esta clasificación son, a saber, unha actitude certamente existencialista, de sarcasmo esmagador e corrosivo, un xogo de chiscadelas á autodestrución e á morte. No entanto, as súas influencias semellan ben sofisticadas. Prioritariamente chéganlle do centro de Europa, do expresionismo austro-alemán, de Thomas Bernhard, Peter Handke ou de Carver. Pero non hai que esquecer que Valente é referente fundamental nos seus primeiros pasos: ao seu abeiro nace como poeta.

En 1995 aparece a Poesía última de amor e enfermidade. Con só dous libros publicados xa define un estilo literario curto e tenso, cualificado como de economía expresiva: non se excede en recursos formais, emprega abundantemente o establecemento dicotómico de realidades elementais (amor/desamor, vida/morte). Neste derradeiro libro, en vida, de Lois, que foi reeditado nos últimos tempos, atópase un novo xeito de entender a existencia: para aprehendela en profundidade é necesario ter conciencia da morte. Isto pode ter unha interpretación vitalista que encaixaría coa ríxida etiqueta de poeta maldito, ao entender que esta postura fronte á vida nace da súa propia experiencia, que se mergulla na liña que a separa da morte.

Lois Pereiro morre pouco despois, en 1996. Nese ano do seu finamento, o seu irmán, Xosé Manuel, fai que saia á luz Poemas para unha Loia, constituído a partir de composicións da época madrileña, xa publicadas naquela revista Loia, e dun ensaio: "Modesta proposición para renunciar a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia universal da infamia". Nel expón moitas das súas ideas e conviccións sociais e políticas, ofrecendo unha panorámica que inclúe unha chea de referencias directas a escritores, filósofos ou políticos dos que bebe.

Ademais, deixou oito capítulos dunha novela inacabada, Náufragos do paradiso,publicados naquela revista que fora dirixida por Manolo Rivas, Luces de Galiza.

Pero Lois Pereiro tamén lle puxera letras ás melodías do grupo punk Radio Océano, que o seu irmán lideraba. Porque o esforzo de Lois estivo canalizado cara á contracultura, na que militaba con vehemencia. E así, as súas verbas tamén se debuxan en fancines ou en escollidos guións.

Esta condición de outsider provoca a reticencia dos académicos á hora de dedicarlle o Día das Letras Galegas, pasados xa máis de dez anos da súa morte, a pesar de que a súa obra é cada vez máis valorada polos lectores e máis considerada pola crítica."


El dixó nunha entrevista: 

"O que escribo está ahí, non hai nada detras". Eu, humilde blogueiro, suscribo esta frase e fágoa todo o miña que me é posible

A imaxe saqueina do blog
 Supercurritos.

lunes, 16 de mayo de 2011

ESOS CHALADOS EN SUS LOCOS CACHARROS


Como ya he comentado en la 1ª entrada, vivo en una parroquia de San Sadurniño, zona netamente rural. En la Avenida Marqués de Figueroa, es decir, en el “centro urbano” del pueblo, hay aceras. Pero aquí en A Lobeira, que es una de las parroquias más alejadas del núcleo poblacional, lo más parecido a una acera que podemos encontrar, son los restos de cemento y escombro provenientes de la última “chapuza” del vecino, tirados en una cuneta. Con este panorama, aquí la gente de edad avanzada sigue pensando que están en su época “moza” y caminan por donde les da la gana. El problema todavía no es este, sino que cuando se desplazan al ayuntamiento a firmar algún permiso de quema, a denunciar a un vecino, o al banco a retirar parte de la pensión del mes, siguen caminando por donde les nace y luego vienen los pequeños sustos o incluso atropellos graves con pérdidas irreversibles. Hace poco quedé como un energúmeno al gritarle a una pareja de ancianos mientras pasaba con la moto: ¡HAY QUE IR POR LA ACERA! Dado que iban caminando pegados a los coches que había aparcados al lado de una acera de nueva construcción (por si no queda claro, entre los coches y la carretera, uno al lado del otro invadiendo claramente el carril). Es una pena que por tozudez o por ignorancia no corregida, no vayan por donde tienen que ir.

Aunque me gusta mucho donde vivo y pasaría aquí todos los días con sus noches, las visitas a las “urbes” colindantes son inevitables. Alguna vez a lo largo de la semana tengo que bajar de mi preciosa y tranquila “atalaya boscosa” para hacer compras, ya sean víveres o “muéreres” (chiste). A lo largo del tiempo me he dado cuenta de que los fabricantes de coches nos están engañando con lo de los extras. Hace 7 años que cambié mi coche, pero ahora han debido de poner los intermitentes entre los extras posibles de un vehículo de nueva adquisición. Siendo así, ¿Quién se decide entre un climatizador bi-zona o un kit completo de intermitentes, a favor de estos últimos? ¡Mucho mejor ir fresquito!. Fijaos si no me creéis, pero resulta que llegas a la glorieta o cruce de turno, haces el “ceda” educada y civilizadamente, y te dispones a seguir de frente, pero el coche que venía en dirección contraria a la tuya y el cual creías que también iba a seguir de frente, dado que no indicó otra cosa, gira inesperada y bruscamente y te cruza por delante, obligándote a realizar un uso abusivo e in extremis de tu sistema ABS (quien lo tenga, claro) y pone a prueba tus reflejos felinos. La primera vez que te pasa dices para ti: “Se le habrá pasado, iría pensando en otra cosa”. A la decimocuarta, dejas a tu mujer o pareja pasmada, mirando para ti con cara de estar diciendo “abandona su cuerpo Satán y devuélvemelo que es mío”, porque lo cierto es que te entran ganas de defecar sobre la madre que lo parió, acordarte de sus excesos frontales de calcio o enseñarle la anatomía del dedo corazón de tu mano derecha, así como, al mismo tiempo, demostrarle que  la bocina de tu coche funciona perfectamente. Los que conducís, si no sois de los que eligieron el aire acondicionado en lugar de los intermitentes al adquirir vuestro automóvil me entenderéis, estoy seguro.

Luego están los aficionados a los ralis, entre los que me cuento, pero no es de los de mi tipo de los que voy a hablar ahora, sino de los que no solo los ven, esos que viven constantemente en una competición, no llegan de últimos ni a su entierro y cada vez que hablan de su coche es como si hablasen de su pene. Esos que pueden tener en números rojos todas sus cuentas pero aún así “van a salir” en el Rally Vila de Reconcas o en la III Subida Automovilística da Terra Cha. Esos que se meten 6 tercios de cerveza y luego vuelven a casa “de tramo” por alguna carretera “terciaria” porque ellos controlan. Pues bien, resulta que por aquí se desarrolló hace bastantes años la concentración parcelaria, que consistía en unificar todas las tierras de un mismo propietario en un mismo lugar y hacer lo mismo con los montes para así evitar en lo posible la cultura del minifundio. Este fenómeno dio lugar a la creación de múltiples pistas o caminos de acceso, la mayoría líneas rectas, que tarde o temprano terminan siendo asfaltadas y dejan el monte cuadriculado si miramos este con el “google maps”.  Los aficionados a las carreras de coches de la zona, con sus automóviles preparados para “roncar” utilizan estas pistas como circuitos de prueba, sin pararse siquiera a pensar en que el señor Manolo sale todos los días a pasear a la “Cuquiña” a la misma hora que Chema “el litros” decide ir a probar los nuevos discos de freno de su M3 azul chillón del año 98. Sin pensar que José, o de Dorotea, con su nuevo tractor John Deere y su flamante retobato pueden estar a la vuelta de esa curva de 90 grados y visibilidad nula. O sin pensar que en el jardín de mi casa pueden estar jugando al balón mi ahijada de 2 años y su hermano de 6 y pueden meterse en la carretera sin mirar. Sin pensar, en definitiva, que el desenlace puede llegar a ser fatal para una o ambas partes. Y es que, digo yo que, si se limitan las motos de los conductores con menos de 2 años de experiencia y luego se les obliga a realizar una segunda prueba para poder subir la cilindrada (o potencia) de sus “burras”, ¿por qué no se regula el M-3 que “el Litros” se acaba de comprar por 1900 € y con tan solo 4 meses de carnet?

Esta mañana, hablando con los compañeros de la oficina, me enteré de que han instalado un radar de tramo en el primer túnel que te encuentras al salir de Ferrol por la AP-9. Está instalado en dirección a Ferrol. Estoy contento porque ya estaba bien de ver como algunos conductores se saltaban a la torera esa señal tan maja de “Prohibido circular a más de 90 Km/h”. Sí, esto es envidia, pero mezclada con un poco de frustración e impotencia. Yo no soy ningún santo ¿vale? y el que esté libre de infracción que haga el primer comentario de este artículo pero, ya jode que vaya yo circulando en mi coche a 116 Km/h, quien dice eso dice 125, y me encuentre a un conductor ejemplar, o según se mire, excesivamente precavido, circulando a unos rigurosos 110 Km/h, cuando no va pisando huevos a 100. En ese momento tranquilamente y sin alterarme pongo el intermitente, yo lo preferí antes que los asientos con calefacción de poli piel, y le adelanto. Llego a las inmediaciones del túnel y me encuentro la señal ya mencionada. Paro de acelerar, rozo un pelín el freno, bajo una marcha y me coloco a 90 o 95 Km/h. Cuál es mi sorpresa cuando el “pisa flores” al que acabo de adelantar me adelanta a 20 o 30 Km/h más que yo dentro del túnel, para luego volver a estorbar en zona de 110.


De todos modos, idiotas los hay en todos los sitios, o ¿son sólo los mayores los que no van por la acera? ¿Acaso ya nos hemos olvidado de ese vigésimo segundo coche que nos hace alguna perrería en alguna glorieta o cruce de nuestra ciudad? ¿O de Chema “el Litros” y su M-3 “atropella vejetes” preparado para ralis? Hay que ser educado y no permitir que al volante salga el animal que llevamos dentro.


Las imágenes las he sacado de saludybelleza.es y de virtualmusick.blogspot.com

martes, 10 de mayo de 2011

TELE GAITA Y OTRAS CRIATURAS


Cada Lunes "al sol" como hoy intentaré publicar un artículo. Hoy hablaremos de la Televisión Gallega. Si alguno de mis lectores ha visto alguna vez las noticias en "Tele Gaita" tendrá claro de que estoy hablando. 

Te has fijado que cuando están dando cualquiera de los tres informativos de mediodía, dos de los cuales se emiten para Europa y América, el Galicia Noticias y el Telexornal, y por requerimientos de la noticia han de hacerle preguntas a los testigos de lo acaecido, no sé quién es el que lo decide, pero de repente colocan enfrente de la cámara al más "auténtico" de todos los que encuentran en la zona, aclarando, en un supuesto de que el marido mata a su mujer en un vecindario tipo de una ciudad tipo, si uno de sus vecinos es filólogo galaico-portugués y otro a duras penas sabe hablar, ya no digamos escribir, este último será el elegido para decir la frase tipo: "Pos no lontiendo, hasían una pareja d'lo más normal, oija, el llejaba aquí con'l coche y ella bajábase y ficaba esperándolo 'n'l portal de su casa todo muy normal, sabeusté". Esto, que aquí está exagerado es lo normal en una entrevista de informativos de la TVG.

Que nadie se crea que me estoy riendo de ese pobre hombre que por cuestiones de la vida no ha podido adquirir más conocimientos generales, antes al contrario, ese "paisano" seguro que, dentro de lo posible, intenta hacerlo lo mejor que sabe. En todo esto la auténtica maldad la destila el periodista que decide que entrevista poner en antena, con la que cree que se sentirán identificadas la mayoría de las personas mayores o la que viene a romper el mito, y digo bien: MITO, de que los gallegos son tontos o algo por el estilo.

imágen de Tucho y Tonecho, hijo y padre respectivamente.

Resulta que el humor gallego se basa en lo mismo, reirnos de nosotros mismos rozando, siempre que sea posible, el mal gusto y la faltada. De este modo los humoristas más afamados de Galicia aparecen en antena representando estereotipos del estilo de dos señoras, "pandereteiras" y "cantareiras", de un pueblo llamado Ardebullo ( Mucha e Nucha, actualmente en Luar); una familia en la que el padre no quita el pijama ni para ir al bar, el hijo va a todas partes con un casco de moto en la cabeza , la madre es tuerta y la suegra gorda, malhumorada y bruta (Os Tonechos); un cura salido que le tira los tejos a cuanta tía se le cruza por delante (Ramón o do fertimón) o un hombre que tiene un vozarrón de cuidado pero no sabe ni papa de inglés y eso es lo que le piden que haga, cantar en inglés ( Manolito el pescador, actualmente en Land Rober). Todo esto resulta divertido durante unos minutos pero al cabo de un cuarto de hora cansa, por lo menos a mi.

Por todo lo anterior concluyo, señores paisanos españoles, que el grupo Inditex, creado por el gallego Amancio Ortega, no incorpora boinas en su uniforme, la marca de vehículos URO, situada desde hace 22 años en Santiago, no vive de vender arados ni raños, Adolfo Domínguez no confecciona monos de trabajo azules y los Citroên que se manufacturan en la factoría de Vigo se venden en toda europa sin ningún problema. Los gallegos no somos tontos ni bobalicones aunque haya gente que se empeñe en hacernos pensar que lo somos, utilizando ese "galleguiño" a veces tan mal intencionado para referirse a nosotros.

Si estais de bajón, echadle un ojo a los vídeos de Gadis: ¡Vivamos como galegos!

Así, cortito, que se lee más fácil.