¡Mi ma! Xa pasaron por aquí...

Mostrando entradas con la etiqueta fiestas y festivales. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta fiestas y festivales. Mostrar todas las entradas

sábado, 13 de febrero de 2016

QUIXERA...

Xa chega o gran día no que se amosan, para todo o que esté interesado nisto do cine, os froitos do traballo dos últimos meses por parte de tódolos participantes, que no meu caso, iso dos meses veuse limitado a semanas polas idas e vidas, algunha que outra visita ao hospital (nada grave), un plan de adelgazamento un tanto radical (que inclue horas de deporte e de cociña sana)  e algunha que outra ocupación máis, como ser o administrador da páxina de Facebook (e creador de algún que outro contido) dun grupo de motos co que saio, que en conxunto, me comeu tempo de adicarlle á miña "opera prima". A miña "curta" para frauta e guitarra de 12 cordas en mi menor, Opus 1.




I e que, e verdade, unha vez que vexa a luz a miña primeira curtametraxe, deixarei de ser un cineasta debutante e primerizo, xa terei unha creación que amosarlle a todo aquel que dubide da miña palabra e xa non poderéi optar ao Goya ao mellor director novel, cagona...!!. Certo que xa fixera algún que outro video (incluida montaxe), pero non se pode amosar públicamente polo tema dos dereitos de imaxe dalgún que nel sale e demáis...




A peza que teño preparada titularase "QUIXERA", e a miña "productora" dime que o máis que poido poñer para describila é:




"QUIXERA é o desexo de reflexar a ilusión polo proxecto, a posta en marcha ilustrada en imaxes que resumen o proceso de elaboración da curta, QUIXERA dicirvos máis..."




Ata aquí poido ler, non hai máis ata que a vexades. Estame carcomento por dentro de non dicilo, pero teño que ser forte. Así que, xa sabedes, se pasades hoxe, 13 de febreiro de 2016, pola Casa da Cultura de San Sadurniño, a partires das 06:30 da tardiña, xa me diredes se vos gustou ou non, e se me vedes faládeme, que xa sabedes quen son, pero eu non coñezo a moitos de vos. E se non vades, xa compartiremos por aquí o enlace da miña creación ao canal en YouTube do Chanfaina Lab...


Agardo que vos guste e sobre todo estar á altura do que se agardaba de un humilde servidor (que agardo que non foran moi altas as expectativas,¿eh?)...




Para o ano, máis e millor...

martes, 12 de enero de 2016

DESPUÉS DE LA TEMPESTAD... (ADELGAZANDO PARTE VI)

No os voy a engañar, estas navidades han sido duras, porque no siempre uno está a gusto viendo como otros comen de todo, mientras mastica verdura y pescado o pollo... pero no me quejo en absoluto, porque a pesar de no haber hecho deporte todos los días, haberme saltado un pelín la dieta en dos o tres ocasiones y haber disfrutado como un enano en los 5 menús libres que me concedió mi dietista, el que está a gusto ahora, tras estas fechas tan señaladas, soy yo, y os cuento por qué:

viernes, 18 de diciembre de 2015

PROGRESANDOOOO... (ADELGAZANDO PARTE IV)

Estoy que no quepo en mí de satisfacción. Os cuento. Mi anterior periplo con las dietas acabó como acaban siempre las dietas: volviendo a engordar (sobre todo cuando la razón de adelgazar es por estética y no por salud).


El caso es que toda la ropa que había ido comprando para aquella etapa de "fugaz" delgadez (9 meses), acabó guardada en una caja que anteriormente había contenido una bici BMX de una tienda de Chiclana de la Frontera (historia que deberá ser contada en otro momento) y rotulada por fuera con

martes, 8 de septiembre de 2015

POIS ESTACHE BOA A CHANFAINA…


¿Qué fago eu aquí? ¿Quen me mandaría a min meterme neste fregado? Inda es burro, xa tiñas pouco tempo libre e méteste nisto. Inda es pampón.

Estes son algún dos pensamentos que me asaltaban na mañá deste pasado Sábado, mentres desaiunaba algo no café DZINE, entre leves ramalazos de fachenda e ilusión… Alí xa estaban preparando todo para o que ía ser a proxección de traballos previos e presentación dos

domingo, 30 de agosto de 2015

FOISE CO VENTO...


Con este título, en homenaxe á que foi, según me dixeron hoxe fontes non contrastadas, a primeira película dobrada ó galego emitida pola TVG, indícovos que esta entrada que comezades a ler, vai de cine, máis concretamente, do ENCONTRO DE CINEASTAS CHANFAINA LAB 2015 que se vai a celebrar no concello a vindeira fin de seman (4-5-6 de Setembro).

Debido aos xiros que da a miña insignificante, intensa e ás veces itinerante vida, e debido tamén á miña curiosidade insaciable e ás

martes, 23 de diciembre de 2014

Mis horas en ALVIA

Tras unos 25 o 30 viajes en Alvia me he encontrado con personas que: charlan o se quejan en "modo vagón"; que hablan por el teléfono desde la comodidad de su asiento; que salen a fumar en cada estación y paran la puerta cuando esta cierra para poder acabar el cigarro; que gritan porque no se quitan los cascos de las orejas; que roncan; que ponen los auriculares tan altos que lo escuchamos todos; que están corriendo y/o andando todo el rato por el vagón; que no saben para que sirven los auriculares poniendo videos a todo meter o que no le quitan el volumen al movil; que llevan a su Perro "volador" ladra que te ladra o a su gatete maúlla que te maúlla y personas que se descalzan y te ponen los pies prácticamente encima.

Esto podríamos decir que ha sido lo negativo, pero tambien he conocido gente muy maja, como por ejemplo un maestro murciano que en su juventud había sido "ducatista" que venía a quedarse en el hospital con su ex porque ella tenía cancer y no tenia a nadie mas, una periodista y profesora de tango en Buenos Aires que era de Ourense y volvía allí a visitar a familia y amigos, al hijo del colaborador de Vórtice Radio, Diego Camacho, que iba a Sarria a visitar a un amigo y también a una chica cordobesa muy salada que iba a Ferrol a visitar a su prima, por no mencionar que a partir del vigésimo viaje ya te suenan todos los interventores, incluso charle durante casi una hora con uno que era motero, por no hablar de los niños de menos de 3 años, que flipan con el tren y son para comerselos y hoy mismo, incluso he aprendido a jugar al backgammon, que no todo iba a ser malo en el tren.

A ver que me depara el nuevo año que entra, y espero afrontarlo con energías muy renovadas y con ánimo máximo.

martes, 11 de diciembre de 2012

DESDE O LUGAR DA LOBEIRA...


FELIZ NAVIDAD Y PRÓSPERO AÑO NUEVO, Merry Christmas and Happy New Year, BO NADAL E FELIZ ANO, Bon Nadal i pròsper any nou, EGUBERRI ETA URTE BERRI ON, Feliz Natal e Feliz Ano Novo, JOYEUX NOËL ET BONNE ANNÉE, Frohe Weihnachten und Happy New Year, BUON NATALE E FELICE ANNO NUOVO, Prettige Kerstdagen en Gelukkig Nieuwjaar, VESELÉ VÁNOCE A ŠŤASTNÝ NOVÝ ROK, Veselé Vianoce a Šťastný Nový Rok, GLÆDELIG JUL OG GODT NYTÅR, Nadolig Llawen a Blwyddyn Newydd Dda, Счастливого Рождества и Нового Года, ΚΑΛΆ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟ ΤΟ ΝΈΟ ΈΤΟΣ, Kellemes Karácsonyi Ünnepeket és Boldog Új Évet, NOLLAIG SHONA AGUS ATHBHLIAIN FAOI MHAISE DAOIBH, Gleðileg jól og Hamingjusamur Nýtt Ár, შობა ახალი წელი, חג שמח ושנה טובה, Шчаслівага Калядаў і Новага Года, MERRY CHRISTMAS VE YENI YıLıNıZ KUTLU OLSUN, Щасливого Різдва і Нового Року, GOD JUL OCH GOTT NYTT ÅR, Срећан Божић и Срећна Нова Година, CRĂCIUN FERICIT ȘI UN AN NOU FERICIT, Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku, GOD JUL OG GODT NYTTÅR, Merry Milied u Sena Ġdida Happy, SELAMAT HARI KRISMAS DAN SELAMAT TAHUN BARU, Среќен Божиќ и Среќна Нова Година, LINKSMŲ KALĖDŲ IR NAUJŲJŲ METŲ, クリスマスと新年のお喜びを申し上げます。, 聖誕之際,祝你心中有首快樂的聖誕和新年快樂, عيد ميلاد سعيد وسنة جديدة سعيدة, 圣诞之际,祝你心中有首快乐的圣诞和新年快乐, मेरी क्रिसमस और नया साल मुबारक हो, Hilarior Natale et Felix Novus Annus. En resumen...



...Os deseamos unas Felices Fiestas a tod@s desde A Lobeira.

jueves, 2 de febrero de 2012

MAYOR DE EDAD...

Tal día como hoy, a las 9 y media de la mañana, más o menos, no lo recuerdo muy bien, vi la luz en el hospital Arquitecto Marcide de Ferrol. A estas alturas me siento pleno, feliz, contento, alegre y paro que me hago pesado, como pesado me estoy haciendo con el tema del concurso en el que participo con el relato adaptado de Manolo "O Episodio". En mi descargo debo decir que los competidores son avezados rivales. Entre ellos está mi mujer (el de ella es el de Na flor da vida) e incluso una lectora de este blog con tres relatos de los cuales uno tiene muchas papeletas para ganar (se trata de Lobisome na cidade). 

miércoles, 28 de diciembre de 2011

jueves, 15 de diciembre de 2011

ERE EN EL PORTAL DE BELEN.

Puta Crisis...

"El fin de semana pasado me dispuse a poner el Belén en casa ayudado por mi ahijada y su hermano. Opuesto, este año, al despilfarro y a la fiesta del consumismo de otros años, de algún pequeño adorno conmemorativo nuevo no pude privar a mi mujer (…), mi ahijada y resto de la familia, a las visitas y a cómo he sido educado. Pero, dados los tiempos que vivimos, hay que planificar bien y ajustar el gasto.

sábado, 24 de septiembre de 2011

CELTAS Y PASTILLEROS.

Resulta que ya se acabó el verano. Si, esta época lluviosa que dejamos atrás ha sido todo nuestro verano. Y como cada verano hemos estado repletitos de festivales, fiestas gastronómicas y otras caralladas que, a nosotros los gallegos, nos pirran.

Escenario de Ortigueira 2011 en la página
http://welcometogalicia.blogspot.com
En otra época yo me calzaba mis tenis viejos, o playeras como dirían en otras zonas de la península y parte del extranjero, mi peor pantalón, una camiseta, cuanto más llamativa mejor y me iba de aquí para allá, con un viejo pero cuidado seat 127 blanco, a todo cuanto festival teníamos en la comarca de Ferrolterra. Por aquél entonces había menos que hoy en día. En Julio estaba el Festival do Río Castro, en el que, gracias a que un amigo tenía una casa allí en Narahío, estaba desde sábado antes de comer hasta domingo a la misma hora, de farra. Buen churrasco, cerveza, luego cosas más cargaditas que la cerveza, buena música celta, normalmente grupos menos conocidos de lo normal, pero muy buenos. En definitiva, fines de semana geniales.

Terminando Julio estaba el Chorrocientos Festival del Mundo Celta de Ortigueira y Tal. Por aquel entonces no le pertenecía aún a Estrella Galicia. Muy saturado de gente, siempre te robaban algo o alguien te dejaba un “regalito” en el coche. Pero como festival era, EL FESTIVAL del verano por excelencia. Una explanada llena de toldos, cada uno de su padre y de su madre. Las numerosas bandas escocesas o bretonas pidiendo de beber y yo de interprete. Llegó a darse el caso de no pagar ni la primera copa desde el viernes a la tarde hasta el lunes por la mañana. Eso era un festival y el resto tonterías. Duchas “Hippies”, como llamábamos a las duchas al aire libre del campo de Morouzos, donde las mas atrevidas y los que apostábamos con los colegas, nos duchábamos en cueros, como Dios nos trajo al mundo. Si amigos, yo tuve un pasado algo lanzado pero que se le va a hacer, tarde o temprano todo acaba, ¿no?. El caso es que Ortigueira era uno de mis favoritos, ya que era música y cervecitas desde viernes por la tarde hasta el lunes por la mañana.

Ya en agosto, están los festivales de Pardiñas y de la Carballeira de Zas, de los cuales no puedo hablar mucho ya que he comenzado a ir hace sólo 3 años y no puedo comparar con como eran antes, aunque por lo que tengo entendido, el más fiel a sus orígenes es el de la Carballeira de Zas. Os lo recomiendo. Paga la pena.

Y más bien hacia finales, estaba el que para mi fue la iniciación en esto de los festivales de música celta, ya que comencé a ir con un tío (hermano de mi madre) que me llevaba, siempre con permiso materno claro, desde los 15 años. Era el fabuloso e inigualable Festival Irmandiño de Moeche. La piel de gallina con aquellas arengas propiciadas en ocasiones por Xurxo Souto o por algún miembro “arroutado” de la asociación que organizaba (y organiza) el festival. Aquella serpiente de fuego surcando la negrura de la noche, con todo el alumbrado público apagado, corriendo hacia el castillo para dar comienzo a, por entonces, una auténtica batalla entre los señores del castillo y los “Irmandiños”. Todo recreado con unos buenos fuegos artificiales que daban paso a las dos mejores actuaciones de la noche. Era solo un sábado pero para mi siempre fue el más bonito.

Con esta breve descripción del panorama festivalero de finales de los 90, volvemos al presente. Y es que hay en todo esto algunas cuestiones que me tienen negro de incertidumbre.

La primera es, que tal como yo lo veo, los únicos festivales que han mejorado con el tiempo son los que permanecen fieles a sus orígenes, ya que cada vez más festivales, buscando patrocinio económico, “se venden” a las marcas que lo único que buscan es lucro y no difusión cultural, aunque nos quieran hacer creer esto último con eslóganes del tipo de “Estrella Galicia con la Cultura Gallega”. Para darnos cuenta de esto solo tenemos que mirar la evolución del Festival del río Castro y la del de Ortigueira.

La segunda de esas cuestiones es: ¿Por qué ese afán por contratar a grupos heavys, de rap o de Ská? Que yo sepa, música celta no significa, grupos de cualquier estilo formados por gente de cualquiera de las “naciones” consideradas celtas. La música celta es una mezcla de música tradicional de alguna de las ya mencionadas “naciones” celtas con instrumentos de música modernos. Contratar a unos raperos catalanes para un festival de música celta, para mi es cargárselo.

Y la última es: ¿QUÉ COÑO PINTA UNA CARPA “DENS” (dance, para los más anglo-puristas) EN LA ZONA DE ACAMPADA DEL FESTIVAL? ¿Por qué la organización de dicho festival, para maximizar la afluencia de gente así como la ganancia de dinero, ve correcto joder a todo aquel que va a seguir los conciertos, tomarse unas copas y dormir por la mañana? Os lo digo, por dinero y una cifra muy abultada cuantitativa y no cualitativamente hablando. Para mi el símil es como si permitiesen a Bijou Brigitte (franquicia de tiendas de bisutería) montar un puesto en la zona de artesanía celta del festival. Porque no permitir ya que le cambien el nombre al festival y le llamen Festival Internacional de Música Patrocinada por Los 15 Hermanos, porque realmente es en lo que se están convirtiendo.

Carpa Dance en la página
http://www.zonadeobras.co
En definitiva, el dinero, la ambición de popularidad o la popularidad en si misma, así como las guerras, propician extraños compañeros de cama. Pero por más dinero que me ofrezcan no dejaré de escribir en este blog lo que me salga de la cabeza. Hasta pronto, blogueros.