¡Mi ma! Xa pasaron por aquí...

jueves, 5 de mayo de 2016

Cuando conocí a Odile

Hace ya un tiempo, en una de esas tardes perdidas viendo el único canal informativo en abierto que queda en nuestro país de pandereta, tras aquel fatídico día en el que eliminaron de la parrilla televisiva un canal de noticias para retransmitir las "discusiones y peripecias" de 15 o 20 "monguers" encerrados en una casa las 24 horas del día, conocí el testimonio de una doctora de familia a la que, tras haberle detectado un cáncer de cuello de útero, y habérsele complicado con metástasis en pulmones y otros órganos, haber iniciado el tratamiento convencional consistente en quimioterapia, radioterapia e intervenciones de cirugía invasiva para intentar eliminar el tejido tumoral de su cuerpo, decidió, además de todo eso, cambiar muchos de sus hábitos alimentarios y de vida, propiciando que las metástasis desapareciesen de su organismo en muy poco tiempo. El programa creo que se llamaba ZOOM Tendencias y la doctora en cuestión era Odile Fernández.

El libro (lo estoy leyéndo ahora), el cual no es apto para hipocondriacos ni aprensivos lleva de título

jueves, 3 de marzo de 2016

Preguntas sobre la mesa...

El Lunes pasado tuve revisión  de mi dieta, y antes de la modificación casi definitiva de mis pautas alimenticias, le hice unas cuantas preguntas a mi doctora:

La primera era si podía tomar postre, frutas o lácteo, claro está. Esta pregunta surgía porque hasta entonces no tomaba postre después de las comidas y esto convertía las sobremesas en un pequeño sufrimiento durante el cual tenía que aguantar sin tomar nada mientras veía a los demás comiéndose un postre, normalmente de apariencia apetitosa, y esperaba a que alguien decidiese comenzar con el café o lo ponía yo y el resto lo tomaban frío. Y si, ¡por fin puedo tomar postre¡, tanto a mediodia como a la noche.

sábado, 13 de febrero de 2016

QUIXERA...

Xa chega o gran día no que se amosan, para todo o que esté interesado nisto do cine, os froitos do traballo dos últimos meses por parte de tódolos participantes, que no meu caso, iso dos meses veuse limitado a semanas polas idas e vidas, algunha que outra visita ao hospital (nada grave), un plan de adelgazamento un tanto radical (que inclue horas de deporte e de cociña sana)  e algunha que outra ocupación máis, como ser o administrador da páxina de Facebook (e creador de algún que outro contido) dun grupo de motos co que saio, que en conxunto, me comeu tempo de adicarlle á miña "opera prima". A miña "curta" para frauta e guitarra de 12 cordas en mi menor, Opus 1.




I e que, e verdade, unha vez que vexa a luz a miña primeira curtametraxe, deixarei de ser un cineasta debutante e primerizo, xa terei unha creación que amosarlle a todo aquel que dubide da miña palabra e xa non poderéi optar ao Goya ao mellor director novel, cagona...!!. Certo que xa fixera algún que outro video (incluida montaxe), pero non se pode amosar públicamente polo tema dos dereitos de imaxe dalgún que nel sale e demáis...




A peza que teño preparada titularase "QUIXERA", e a miña "productora" dime que o máis que poido poñer para describila é:




"QUIXERA é o desexo de reflexar a ilusión polo proxecto, a posta en marcha ilustrada en imaxes que resumen o proceso de elaboración da curta, QUIXERA dicirvos máis..."




Ata aquí poido ler, non hai máis ata que a vexades. Estame carcomento por dentro de non dicilo, pero teño que ser forte. Así que, xa sabedes, se pasades hoxe, 13 de febreiro de 2016, pola Casa da Cultura de San Sadurniño, a partires das 06:30 da tardiña, xa me diredes se vos gustou ou non, e se me vedes faládeme, que xa sabedes quen son, pero eu non coñezo a moitos de vos. E se non vades, xa compartiremos por aquí o enlace da miña creación ao canal en YouTube do Chanfaina Lab...


Agardo que vos guste e sobre todo estar á altura do que se agardaba de un humilde servidor (que agardo que non foran moi altas as expectativas,¿eh?)...




Para o ano, máis e millor...

martes, 9 de febrero de 2016

¿CONTROLANDO?

(Podría decirse que esto será algo parecido a una continuación de la colección de entradas bajo título "ADELGAZANDO" con la salvedad de que ahora ya no estoy adelgazando y trato de estar "no engordando" jejeje...)




¿No os pasa a veces que de tanto que os insisten en algo recurrís a pequeñas mentiras piadosas para evitar dicha insistencia? A mi, si. Cuando llegué al objetivo que me había fijado al empezar la dieta, decidí cambiar el ya habitual "no puedo" cada vez que alguien me insistía en que probase algo que no entraba en mis pautas de dieta, por un recatado "no debo". Pero el caso es que hay gente muy terca, sobre todo la que te quiere y que, en su subconsciente, sigue pensando que te pasa algo malo, que adelgazar tanto no tiene que ser sano y bla bla bla... y que debes parar, y que "total por una vez que te la saltes" (Si le hubiese hecho caso a todas las veces que me han dicho lo de "por una vez que

martes, 26 de enero de 2016

LO SIENTO SI HE SIDO PESADO, PERO LO CONSEGUÍ... (ADELGAZANDO PARTE X Y FINAL)

Como ya he comentado en mi perfil del Caralibro y en la página, también en caralibro, de este blog, lo he conseguido. El reto era bajar de 85 kg en 6 meses comenzando el día 20 de Octubre del pasado año 2015 en el (desde aquí) escalofriante peso de 109 Kg, y lo que en un comienzo se me antojaba una tarea harto difícil, ha resultado ser un re-aprendizaje de unos 3 meses, en los que he vuelto a aprender a comer y a, a mi manera, volver a centrarme en cuidar lo que como, y por qué no decirlo, en volver a cocinar y disfrutar haciéndolo, volver a hacer deporte de modo moderado y volver a "quererme", que me tenía muy dejado. Es decir:

¡ ¡ ¡  L O  C O N S E G U Í  ! ! !